Op het schoolplein zijn er parkeerplaatsen gereserveerd voor de gastdocenten.
In de hal wordt élke gast hoogstpersoonlijk verwelkomd door de rector.
Buddy’s staan gereed om de docenten-voor-één-dag vandaag van voldoende begeleiding te voorzien.
‘n Button ‘vol respect’ siert al gauw het revers van m’n colbert. En ‘n naamkaartje ontvang ik van alweer ‘n andere behulpzame leerling.

De Bossche burgemeester schudt handen van bekenden, waaronder ook de mijne, en zo schuifelt ‘n legertje ingevlogen gastdocenten richting personeelskamer.
BOBO’S, VIP’S, en wat daar zoal voor denkt door te kunnen gaan, is eventjes lid van de schoolgemeenschap van het Bossche Sint-Janslyceum.
Onderweg word ik opgewacht door een behulpzame ICT-er die met mij ‘n laatste check op de werking van de digitale snelweg wil doen.
Het zal immers niet gebeuren dat de ondersteunende beamer het begeeft tijdens mijn voorziene vlammende betoog,.
Met mijn Appledevice ben je nooit zeker van een feilloze werking in de schoolse Windowsomgeving.

Ik ervaar weer de ouderwetse spanning die elke docent voelt voorafgaand aan lessen. Het is topsport, concentratie van meet af aan tot het einde toe en hulpmiddelen moeten ‘t dóen.
M’n buddy’s reiken me koffie aan en informeren belangstellend naar m’n professionele achtergrond: “…Hoezo? Waarom bent juist ú hier vandaag…?”.

Alle leerlingen uit ‘mijn’ VWO-6 klas begroet ik bij de deur van het lokaal persoonlijk. Met ‘n handdruk.
Vol verwachting nemen ze plaats in het lokaal. Het is doodstil tijdens mijn introductie. De slides komen keurig langs en dragen hopelijk bij aan meer inzicht in respect, fatsoen en (on)aangepast gedrag.
Waar het schudden van elkaars hand als symbolisch gebaar vandaan komt weten ze niet. Evenmin dat het Latijnse ‘respicere’ , waarvan respect is afgeleid, óók betekent: ‘omzien naar’.
Priemende prentjes van vernielde, publieke eigendommen, leiden tot de goede polemiek.

”… ‘n bushokje is toch eigenlijk ook van niemand…”?

Bij ‘n kort filmpje dat ik wil laten zien, en waarin leeftijdgenoten van leerlingen vertellen over hun ervaringen met het ontbreken van (zelf)respect laat ‘t digitale geluid me in de steek. Een HDMI-kabeltje blijkt noodzakelijk om de decibellen bij het filmpje ook de klas in te krijgen. Het is niet voorhanden.
Improviserenderwijs licht ik toe wat ‘mijn’ klas in het stomme filmpje te horen had zullen krijgen.

Later wil ik het prachtige ‘Respect’ van Aretha Franklin ten gehore brengen.
De context waarin zij met haar lied in 1967 debuteerde, weet ik kennelijk goed te verwoorden. Ik was tóen van hun leeftijd nú.
De leerlingen van nú zijn onder de indruk.
Zonder HDMI-kabeltje maar mét ‘t speakertje op mijn device, luisteren ze, naar ‘t lijkt, ademloos toe.

Ver na het belsignaal sluit ik af en volgt er applaus. Vanzelfsprekend uit beleefdheid, maar toch….
Bij het verlaten van het lokaal schudden ze nagenoeg allemaal mijn hand!
Wat ‘n feest: ik ‘deed school’ op het ‘SintJans’. Geweldig!
En gelukkig kon ik in de gauwigheid toch ook nog weer verantwoord improviseren…..

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.