“…In België en Frankrijk wordt de zomervakantie steevast in het gehele land gehouden van 1 juli tot 1 september…”,

Zodra je ’n beetje afstand neemt van het alledaagse onderwijsproces, weet je niet eens meer wanneer de schoolvakanties beginnen.

Er zijn inmiddels zoveel zwarte zaterdagen in het zomerse vakantieverkeer dat de weekenddrukte op de snelweg ook geen houvast biedt.
En mocht je denken dat deze drukte zich beperkt tot de snelwegen in Frankrijk: nee dus! Ook in de Lage Landen wordt wekelijks gewaarschuwd voor extra vakantiedrukte.
Het lijkt wel alsof er voortdurend verlofperiodes beginnen dan wel aflopen.

Schiphol waarschuwt niet enkel voor ’n zwarte zaterdag, Er zijn intussen ook maandagen en zondagen aan de zwarte vlieglijst toegevoegd. Aan het begin van de meivakantie was het dramatisch druk op de Nationale Luchthaven.

Landen als Duitsland en Nederland kennen regionale vakantiespreiding. De veronderstelling is dat daardoor het genot van de vrije dagen geoptimaliseerd wordt. Accomodaties lopen niet over van bovenmatige drukte, wegen zijn minder snel vol en het gevoel van vrijheid krijgt meer glans.
De denkbeeldige accu kan daardoor, naar ’t schijnt, beter opgeladen worden.

In België en Frankrijk wordt de zomervakantie steevast in het gehele land gehouden van 1 juli tot 1 september. Eenvoudig en gemakkelijk.
Niemand hoeft ooit na te denken over grensverkeer tussen regio’s. En accomodaties zijn vol of voller: moet je maar zorgen dat je er op tijd bij bent. Geen debatten over de vraag of en wanneer het ‘seizoen’ aanvangt.
En trouwens, ook voor Paas- en Kerstvakantie gelden in België steevast ieder jaar dezelfde periodes.

Van de achterliggende motieven om tot spreiding over te gaan heb ik nooit veel begrepen. Ongetwijfeld zijn er commerciële belangen en het ideaal om piekbelasting te vermijden.

Maar schooljaren kennen daardoor een onregelmatige cyclus; jaarlijks dient opnieuw beargumenteerd te worden waarom het schooljaar nou nèt weer ’n even andere opbouw kent dan het vorige jaar.
Grensverkeer levert gedoe op in families ( ‘hebben we misschien ook samen nog ’n paar weken?’ ).
Vanaf half juni tot half september heerst er ’n onaangename serene (kostbare!) rust in de pedagogische provincie: er is altijd wel ’n regio die de vakantie in voorbereiding heeft dan wel aan het ‘opstarten’ is na welverdiend luilakken.

De zomervakanties zijn ontstaan in ’n tijd dat leerlingen geacht werden in die periode thuis mee te werken op ’t land of in ’t bedrijf. Die tijd ligt al vèr achter ons. De legitimatie voor een ècht lange zomervakantie ontbreekt eigenlijk.
Van ouders komt in toenemende mate de roep om adequate mogelijkheden tot invulling van de eerste, vijfde en/of zesde week van de vakantie.

Laten we het simpel houden: twee maanden de scholen dicht en ’n rijk aanbod maken aan zomerscholen, bijspijkerdagen, vakantiekampen, retraites, uitwisselingsprogramma’s, scoutingmidweken, pre-colleges en, vooral niet te vergeten: festivals.
Er is ’n ware markt voor: zie de jarenlange praktijk bij onze zuider- en zuider/zuiderburen.
We zijn daarmee verlost van spreiding, werkende ouders kunnen hun kroost kwijt en schooljaren krijgen een regelmatige structuur.

Nuttige vormingsactiviteiten die tijdens het schooljaar moeilijk inpasbaar zijn, kunnen ’n plek krijgen in de zomer. Net als ’t werken op ’t land vroeger!

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.