Het luchthavenpastoraat bestaat echt.
Verscholen in ‘n immens verblijfsgebied. Mooi hoor, dat ‘loungen’ daar, maar Schiphol blijft desalniettemin ‘n betrekkelijk anonieme verzameling van hallen.
Er zetelen daar zowaar toch drie heuse pastores, bijgestaan door ‘n groep vrijwilligers.
En dat al vele decennia lang. Het valt niet op en je loopt er zomaar langs.

Van anglicaanse, protestantse en katholieken huize werken zij er in stilte. Ongeacht de geloofs- of levensovertuiging van degenen die langs komen. Iedereen is welkom.
Aan honderden passagiers wordt er jaarlijks steun verleend. Dagelijks zoeken gemiddeld zo’n 160 luchtvaartgasten het Stiltecentrum op. De tweede verdieping van Lounge 2 is the place to be.

‘Meditation centre’ heet de ontmoetingsplaats voor iedere luchthavenbezoeker die ‘door de douane is’, en op zoek is naar stilte.

Onderweg naar elders, werd ik er ontvangen door één van de pastores. En raakte zeer onder de indruk van het werk dat daar, in stilte wordt verricht. Achter de immense denkbeeldige schermen van het luchthavenlawaai.

Ondersteuning van familieleden die, na repatriëring van een overleden familielid, op de luchthaven hun geliefde begeleiden.
Drama.
Hulp aan een Egyptisch gezin waarvan de moeder juist vóór de douane asiel in NL aanvraagt. En dat bleek niet zo slim. De vlucht retour Caïro, waar haar overigens geen welkom wacht, is het enige dat voor haar rest. De overige gezinsleden gaan, ondanks hun eerder toegekende verblijfsstatus in NL, mee terug naar het moederland.
Schrijnend.
Ontredderde passagiers die bij ‘n vertraging heg noch steg weten te vinden op het immense luchthavencomplex en vertwijfeld bij het pastoraat aankloppen.
Ellendig.
De zakelijke metgezel van iemand die op de luchthaven kwam te overlijden, en die met raad en daad bijstaan.
Acute hulpeloosheid.
‘n Vliegtuig dat aan de ketting wordt gelegd, waarna 300 passagiers ‘op straat’ staan. Soms letterlijk hulpeloos en in paniek.
De pastor helpt.

Bijzondere werkplek voor ‘n zielzorger.
Op de vraag naar de kern van zijn werkzaamheden antwoordt hij kort en bondig: present zijn, luisteren, bemiddelen en helpen.
Verwondering bekruipt me: er is hier toch sprake van ‘gewone’ maatschappelijke zorg die verleent móet worden? In álle geval, kerk of geen kerk.
De geïnstitutionaliseerde zorg ontkomt blijkbaar ook op ‘n plek als deze, niet aan de wetten van vluchtigheid, druk, werktijden en onderbezetting. De wereld van de arbeidsvoorwaarden geldt vanzelfsprekend ook op de luchthaven.
En zo bezien zijn pastores daarvoor niet ontvankelijk. Die zijn er áltijd als het moet, ook na ‘werktijd’.

‘n Luchthaven is uitgevonden omwille van de afhandeling van mensenwensen met vooral daarbij behorende perspectieven.

‘n Luchthaven is uitgevonden omwille van de afhandeling van mensenwensen met vooral daarbij behorende perspectieven. Op reis gaan, thuiskomen, ontmoetingen en avonturen aangaan. Meestal vluchtige en gehaaste in-, uit- en overstapjes.
Terwijl ik in gesprek ben met de pastor lopen reizigers af en aan, het stiltecentrum binnen. Om er te bidden, even te mediteren of, zomaar, ‘n moment van rust te vinden in de hectiek van de overprikkelende omgeving.

Chapeau voor vrijwilligers en pastores die klaar staan wanneer het perspectief even ontbreekt bij mensen die gebruik maken van de luchthaven.
Ik werd er stil van…….

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

Steun ons!

Innovation Origins is een onafhankelijk nieuwsplatform, dat een onconventioneel verdienmodel heeft. Wij worden gesponsord door bedrijven die onze missie steunen: het verhaal van innovatie verspreiden. Lees hier meer.

Op Innovation Origins kan je altijd gratis artikelen lezen. Dat willen we ook zo houden. Heb je nou zo erg genoten van dit artikel dat je onafhankelijke journalistiek wil steunen? Klik dan hier: