Hij is, bij wijze van spreken, afkomstig uit mijn ‘achtertuin’: Knegsel, of all places.
Voormalig goalgetter bij de Knegselse Boys, en wie kent deze 5e klasser E nou niet?
Het is de voorzitter van de Nederlandse tak van Volt.
Laurens Dassen heet deze nieuwkomer in politics. En hij is helemaal niet pessimistisch over de toekomst van het Avondland. Integendeel.

Wat ’n verademing na alle gezeur en gemiep over ‘minder Europa’. Deze aanstormende Kempische Europeaan heeft het over het belang van een uniforme vennootschapsbelasting in de Europese Unie (EU) en één Europees leger.
Het was wachten op het échte tegengeluid: onverschrokken vóór de EU. Op naar het Europa van de regio’s. Voor betere buitengrenzen, slimmere immigratiepolitiek en ‘n gemeenschappelijk veiligheidsbeleid.
Voor mij nieuw, maar Volt doet bij de komende verkiezingen voor het Europees parlement mee in acht landen.

Het is dus helemaal niet: erop of eronder.
Sommigen duwen ons in de richting van een wenselijk naderend einde van de EU. ‘n Implosie is nakend. Euroscepsis als grondhouding.
#Nexit wordt ons door ’n enkeling voorgehouden als een verrijkend perspectief.
Absurde vergezichten worden er geschetst. ‘t Leven zonder EU zal ons doen belanden in een 21-eeuws Walhalla.
De ellende die de Britten over zichzelf hebben uitgestort met hun heilloze #Brexit-strategie, moge als lichtend voorbeeld dienen voor hen die denken dat de uitzichtloze weg ‘achteruit’ die de eilanders zijn opgegaan, ook voor ons de beste route is.

Nederland is ‘n land dat gedijt en welvarend is bij de gratie van open grenzen, tolerantie en gastvrijheid.
Gelukkig bleek bij peilingen dat bijna 80% van de Nederlanders geen heil ziet in het verlaten van de EU. Geen zorg derhalve over een dreigend vertrek van ons land, één van de grondleggers van de Europese samenwerking.


Toch blijven vele politieke partijen in hun Europese programma’s ambivalent over nastrevenswaardige doelstellingen van de EU op langere termijn.
Sterker nog : in de Tweede Kamer is er blijkbaar ‘n meerderheid voorstander om het doel ‘…Een steeds hechter verbond tussen de volkeren van Europa…’ uit het verdrag te schrappen. Partijpolitiek gedreven opportunisme.
Pappen en nathouden is kennelijk het bovenliggende devies: niet téveel Unie, vooral ook nog héél véél soevereiniteit en vooral minder Brussel.

De EU faalt in de koestering van de verzorgingsstaat en predikt neo-liberalisme van een onbegrijpelijke soort

De EU faalt in de koestering van de verzorgingsstaat en predikt neo-liberalisme van een onbegrijpelijke soort. Veel mensen zijn de ‘klik’ met de Europese politiek kwijtgeraakt en maken zich terecht druk over de politiek-bureaucratische circussen in Brussel én Straatsburg.
Daadkracht op deze dossiers: graag. Door samen op te trekken.
Geen romantische onzin uitkramen alsof onze culturele identiteit te grabbel wordt gegooid. Angst zaaien dat we teveel neuro moeten bijdragen om de zeuro enigszins zijn waarde te laten behouden.

De sentimenten rondom het belang van de natiestaat zijn doorspekt van nep-romantiek en kleingeestigheid. Natiestaten zijn 19-eeuwse verzinsels van wellustige machtspolitici. Het heeft onze ouders en grootouders gedurende de 20e eeuw uiteindelijk heel veel ellende bezorgd.
Vrede en veiligheid zijn in onze contreien inmiddels bijna driekwart eeuw gegarandeerd dankzij de innige samenwerking met andere landen op dit prachtige continent.

Houden zo: stemmen dus. Op kandidaten à la die jongen uit Knegsel.

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.