Al fietsend in mijn woonbuurt zie ik zowaar alweer ’n paar ‘reizigers’ uit hun auto stappen. De wagen wordt grondig afgesloten.
Niks bijzonders zou je op ’t eerste gezicht zeggen! Met rolkoffer in de hand zoeken de kennelijke vreemdelingen enigszins schichtig hun weg naar de dichtstbijzijnde bushalte.
Gratis parkeren: dát is geregeld.
En nu zo snel mogelijk de wijk uit en voor ’n paar dubbeltjes naar het nabij gelegen, inmiddels internationale vliegveld, Eindhoven Airport. Lekker veilig en voor nop parkeren tijdens het toch al te dure weekendje-weg.

Later lees ik trouwens dat het internet óók floreert vanwege sites waarop je tips kunt vinden waar gratis te parkeren indien je onderweg bent naar een airport. De bushaltes waarheen je kunt rolkofferen worden als service nauwkeurig vermeld.
Maar dit terzijde.

Ik twijfel of ik ‘het stel’ ernstig moraliserend zal toespreken, maar zie daar uiteindelijk toch van af. Ik fiets door.

Mopperend in mezelf over zoveel asociaal parkeergedrag, zie ik even verderop nog weer ’n paar reiswandelaars.
Twee licht voorovergebogen oudere types, ook weer met rolkoffer! Enigszins zeulend en voortsjokkend onderweg.
De neiging om nu nóg bozer te worden welt in mij op. Mijn besef dat deze lieden wellicht ‘gewoon’ aan de wandel zijn, wint ‘t. Waarom ook niet? Want: waar vandaan en waarheen deze voetreis leidt mag Joost weten, ’n bushalte is niet nabij!

Terwijl ik langzaam in hun richting pedaleer, bedenk ik dat ik in élk geval ’n irritante flauwe opmerking zal maken. Ook daar zie ik uiteindelijk toch maar weer vanaf. Streng en geagiteerd aankijken, bedenk ik in ’n flits. Lijkt me ook nuttig in het kader van sociale waakzaamheid én m’n eigen redzaamheid.

Al passerend constateer ik plotsklaps dat ik vermoed de man te kennen. Twee meter voor hem uit loopt ’n dame, ik veronderstel z’n echtgenote, die ik trouwens ook ken.
Tot mijn lichte verbazing zie ik evenwel ’n andere mevrouw al ‘rolkofferend’ voor hem uit lopen. Op m’n terfietse vraag of ze op stap gaan, hoor ik ’n al te bescheiden ‘ja’, waarop ik hen veel plezier toeroep en, enigszins beschaamd, de pedalen neem…..

Wat ’n treurnis: te voet sjouwend door ’n wijk, waarschijnlijk op weg naar het vliegveld, en dan niet eens via de kortste route. En tot overmaat ook nog, terwijl anonimiteit anno 2018 toch de norm lijkt te zijn, boempats ’n oude bekende al fietsend langzij zien komen. Betrapt ?! Geen idee 🙂

Het bewijs is geleverd. Het dynamische en moderne eigentijdse hippe stadsleven over de ganse wereld is bereikbaar via het open luchtvenster van onze regionale hub.
Toch ontrolt het zich voor mijn ogen als ’n langzaam dorpsromannetje. Auto quasi-nonchalant ‘ergens’ parkeren, opgetrokken wenkbrauwen, schuwe blikken, verbaasde ogen en vooral ook: zuinigheid eerst…..het is van alle tijden. The world is (en blijft:-) a global village.

En wat je er verder ook van moge vinden: ’n vliegveld om de hoek brengt wel nog weer meer leven in de brouwerij. Niks te vervreemding en anonimiteit. Geruststellend. Dat dan weer wel.
Ik ga meer fietsen!

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.