Niemand ‘had er iets’ mee, en het was van buiten ook nog foeilelijk. Je zag er nauwelijks ’n hand voor ogen en en het had iets benauw(en)ds.
Gesitueerd op ’n toplocatie en toch altijd de uitstraling van ’n achtergestelde faciliteit. Ten opzichte van welk type vergelijkbare accommodatie dan ook.
Het Beursgebouw is onder ‘n vluchtig gesternte tot wasdom gekomen, heeft het nooit waargemaakt, was inmiddels al meer dan 25 jaar ‘tijdelijk’ en behoorde niet écht tot de paradepaardjes in de stad.
En nou is het dan ineens plotsklaps toch voorbij. Het gaat eind volgend jaar dicht en tegen de grond.

Om van ‘n rouwstemming te spreken is veel gezegd. Toch zijn er zeer velen die er bij gelegenheid te vinden waren om er ‘n zeer exclusieve hondenshow, ‘n bijzondere kunstbeurs of ’n speciaal muziekfestijn bij te wonen.
Het was van alles wat en dus eigenlijk niks.

‘n Tijdje terug liep ik er achteloos langs en ontdekte ik hele drommen meisjes en dames die naar binnen wilden. Tegelijkertijd kwamen hun soortgenoten met volle tassen vol gepropt met kleding weer naar buiten. Nieuwsgierig als ik ben, heb ik ‘n kijkje genomen. De overweldigende oppervlakte, onoverzichtelijk ingedeeld, het was er warm en reeds bij de entrée niet écht uitnodigend. Vooral gevuld met ’n oneigenlijk aantal kramen. Kleding werd er verkocht, van alle soorten en maten.
Ik zag al rap dat het allemaal niet voor mij bestemd en ook niet aan mij besteed was.

Snel weer naar buiten en het oneigenlijke verbindingsstraatje maar weer ingelopen. De voetgangersverbinding tussen Woensel en ‘stad’.
Dat straatje fungeert nog het beste als uit-en inloop van enkele parkeergarages. Voor de rest is het links-en rechtsaf ’n tunnel inkijken.
Het is daar bij elkaar genomen van alles ‘n beetje niks.
De spellenwinkel: die maakt ’t de moeite waard om er langer dan noodzakelijk te verblijven.

Slopen: hupsakee wég met die vervreemdende omgeving.
Dé wandelverbinding tussen Kruisstraat, met ‘n achterland van gauw tienduizenden inwoners en het stadscentrum, verdient beter.
De ideeën van wat we daar dan wél aan stedelijk vertier kunnen situeren zijn ruim voorhanden. Variërend van het originele maar vreemde idee om een nieuw Stratumseind te maken, lekker dicht bij het station, tot het grote-maten-klinkende project Eindhoven XL.
Van de kneuterigheid nu, meteen doorschieten naar het andere uiterste,’t kan immers niet groot genoeg rondom het station.

En de beurzen?
Die kunnen naar Koningshof in Veldhoven, de Brug in Mierlo en het Evoluon.
En de muziekfestijnen?|
Naar het Muziekgebouw, de Effenaar, Pand P, het Klokgebouw, het Parktheater en het Natlab.
En de hondenshows en de kunstbeurzen?
Naar van der Valk aan de Aalsterweg.
En de weet-ik-veel-wat-er-dan-nog-resteert?
De stad uit, naar Weert, Boxtel of Helmond. En Tilburg ligt nou ook weer niet zó heel erg ver weg.

Aan de ir.Lardinoisstraat kunnen we dan iets heel moois maken!

Eindelijk plek voor nog ’n park, midden in de stad.

Wat zou dat heerlijk zijn…….

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

Word lid!

Op Innovation Origins lees je elke dag het laatste nieuws over de wereld van innovatie. Dat willen we ook zo houden, maar dat kunnen wij niet alleen! Geniet je van onze artikelen en wil je onafhankelijke journalistiek steunen? Word dan lid en lees onze verhalen gegarandeerd reclamevrij.

Over de auteur

Author profile picture Pieter Hendrikse is columnist voor IO. Hij schrijft onder meer over onderwijs en het sociaal-/culturele domein. Een interview met deze columnist is <a href="https://innovationorigins.com/nl/pieter-hendrikse-vanaf-de-hovenring-is-de-sfeer-van-aanpakken-goed-zichtbaar">hier te lezen</a>