Een absolute, ja bijna dodelijke stilte. Spelden zou je hier echt kunnen horen vallen. Een vogel die rakelings langs blaadjes van een boom scheert, een specht die met z’n drilboortje een boomstam bewerkt: dat is zo ongeveer álles wat je hoort.
En ook heel soms ‘n verkeersvliegtuig in de lucht of een trekker op een karrenspoor.

In de Belgische Ardennen mocht ik onlangs op zo’n plek verblijven. Waar zonnestralen ‘s-ochtends volmondig als goud neerdalen en zich vastplakken aan de dauw in het gras.
Bij windstilte lijkt de omgeving op ‘n fleurig schilderij met veel zachte kleuren groen. Op het kiezelpad hoor je soms iemand lopen die kennelijk in de weer is.

Luister nu naar De IO Show!

Elke week het nieuws van Innovation Origins in je oren!

‘s-Morgens vroeg wakker worden en kijken door het raam met zicht op een ree. Als een standbeeld, zo staat hij daar, en beloert me zonder dat ik het écht zie.
Wat ‘n leven: ik was bijna vergeten dat het bestaat.
Binnen het domein van een landgoed in La Rouge-Minière, wordt het dagelijks gevierd: het goede leven.

Binnen het domein van een landgoed in La Rouge-Minière, wordt het dagelijks gevierd: het goede leven.

‘n Bankje in de lommerrijke schaduw van het kasteel biedt plaats aan de barones.
Vanuit Brussel zwaait ze met een denkbeeldige scepter over facilitaire vraagstukken die op ‘n middeleeuws chateau aan de orde van de dag zijn.
Maar vandaag is ze ‘op’ haar domein: poolshoogte nemen, personeel motiveren en vooral genieten van de omgeving. Een ambiance die dwingt tot verlangzamen.
Ze is Belgische zoals je onze zuiderburen graag ziet: perfect tweetalig, onderhoudend en gastvrij. Houdt afstand en is toch nabij.

De Waalse sociale armoede van ‘om de hoek’ vind je hier niet terug. En er is ook geen spoor te ontdekken dat duidt op belangstelling van de nouveau riche uit het economisch succesvolle Vlaanderen.
Het lijkt een land in een land: les Ardennes…..

Logeren in een middeleeuws kasteel: je waant je soms in een film.
Geen kliko voor de deur, nauwelijks internet, ‘s-nachts pikdonker, trouwe vazallen die het domein beheren en onderhouden. ‘n Kok die op gepaste tijden exquise maaltijden serveert.

Ondertussen ben ik getuige van de vaak weerbarstige opdrachten waarmee kunstenaars zichzelf opzadelen. Met meer dan gemiddelde passie zijn zij hier aan het werk. De tuinen van het kasteel lenen zich bij uitstek om oefening tot kunst te laten baren.
Van heinde en verre zijn ze gekomen. Om elkaar te inspireren en van kritisch commentaar te voorzien. Om sores en gelukkige herinneringen met elkaar te delen.
Perspectief verrijken met soms de meest uiteenlopende kleuren, en dan ook nog in een nieuw venster.

Diepe bewondering koester ik voor hen die in staat zijn om met behulp van kwast en penseel, papier, karton en doek, verf, ezel en palet, ‘n nieuw zicht op de werkelijkheid te laten ontstaan.
Worstelen, want dat is wat er veelal plaatsvindt. Met losse ideeën, labiele verhoudingen op een doek, grijstinten, vrolijke taferelen, schetsen.

Vanaf de zijlijn kijken naar mensen die met fantasie omzien naar de wereld.
Geluk zat in vele kleine, maar ò zo mooie hoekjes, daar, aan de oevers van Amblève en Ourthe…..

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.