Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

“…De volksvertegenwoordiging maakt zich in dit debat ongeloofwaardig…”,

Het onderwerp was lerarenbeleid, maar het ging over te hoge werkdruk en te laag salaris.
Het was onlangs weer ‘ns ‘onderwijsbal’ in de Tweede Kamer.

Op de tribune veel ontevreden leraren. In het land nog meer morrende onderwijsgevenden. ’n Voortdurende stakingsdreiging en afgebroken CAO-onderhandelingen.

De parlementariërs wisten er wel raad mee. In het kielzog van vele andere ‘belangenbehartigers’ wezen zij fijntjes in de richting van ‘n andere tafel. Problemen met taakbelasting en honorering: dan moet u bij de schoolbesturen zijn. Aan hen is de bevoegdheid om daarover verstandige voorstellen te doen en tot een akkoord komen met docenten.

De volksvertegenwoordigers meenden te weten dat er namelijk nog veel geld op de planken van de bestuurstafels ligt: geld dat op gaat aan cursussen, fondsvorming en andere extra’s !
De bezem door ál die organisaties vanwaaruit niets wordt bijgedragen aan de ‘werkvloer’: “…het onderwijs is extreem overgeorganiseerd…”.
Financiering dient natuurlijk “...rechtstreeks naar scholen en niet naar schoolbesturen…”.
En waarom ’n aparte bezoldigingsregel voor bestuurders in PO en VO ?! Alsof ’n ‘gewone’ CAO niet meer dan genoeg te bieden heeft.

Trouwens, intern toezicht op al die scholen? Volgens ’n enkel Kamerlid is er “…geen enkele taak die zo’n toezichthouder doet, die niet ook door een medezeggenschapsraad gedaan kan worden…..”
Vanzelfsprekend niet te vergeten: verbetering van efficiency, dooddoener nr. 1 !
En zo ging dat maar door.
Krachtige taal vanaf het Binnenhof waarmee het eigen straatje stevig schoongeveegd werd.

Samen optrekken van sectorraden, vakbonden en politieke onderwijswoordvoerders viel nergens te bekennen.
Geen spoor van erkenning dat de onderwijssectoren zélf met kracht werken aan professionalisering en modernisering van onderwijsbeleidsvoering en arbeidsvoorwaarden.

Het lukt schoolbesturen blijkbaar niet om het belang van stevige financiële reserves over het voetlicht te brengen.
Inventarissen, leermiddelen, gebouwen, pieken en dalen in leerlingenstromen: het vraagt om degelijk én slim financieel beheer.
En last but not least, de toenemende zorg die zij hebben om jonge en vooral ook kwalitatief goed opgeleide docenten.

Is er met de invoering van de lumpsum ooit ook ‘n échte bruidsschat meegekomen? Ik dacht ’t niet…….

Vanuit het onderwijsveld is inmiddels meer dan voldoende duidelijk gemaakt dat het niet lukt om voor twee dubbeltjes op de eerste rang te zitten. Bij ouders is er veel goodwill ontstaan rondom stakingen in het Primair Onderwijs (PO). In het Voortgezet Onderwijs (VO) is het arbeidsvoorwaardenoverleg op het thema ‘werkdruk’ mislukt.

De volksvertegenwoordiging maakt zich in dit debat ongeloofwaardig.
Ga aan de zijde van werkgevers en werknemers staan.
Erken dat Passend Onderwijs nog niet gebracht heeft wat ervan werd verwacht.
Geef toe dat de overgang van het PO naar het VO nog altijd verre van vlekkeloos geschiedt.
En ga daarom vooral en vooreerst extra investeringen bepleiten bij de bewindslieden.

Zoals gezegd: het eigenlijke onderwerp van het overleg betrof het ‘lerarenbeleid’. Zolang de basisfinanciering van scholen niet op orde is, is dat een vrijblijvend gespreksthema.

Schoolbesturen geven invulling aan kaders die de overheid stelt. ‘n Overheid is gehouden zorg te dragen voor voldoende middelen. Dáárover moeten parlementariërs in overleg met bewindslieden. Met ‘t vingertje wijzen naar schoolbesturen is dan té snel thuis willen zijn!