Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

“…Op het Limbopad blijft ’t nog altijd verdacht druk richting station…”,

Pakweg 45 jaar geleden arriveerde ik na jaren weer op het Eindhovense station. Het hoofdpostkantoor en het Zuid-Ooster-busstation: enige oriëntatiepunten op ’n overigens tamelijk lege vlakte.
De binnenstad met wandelend ambtelijk Philips-pauze-publiek. Al keuvelend verorberden zij boterhammetjes, in ’t grijs met stropdas.
Saai, kleurloos.
Aan de Markt veroorzaakte de Poort van Kleef enige rimpeling in de bescheiden horecafacade.

Protestacties vanuit het Vonderkwartier tegen stadsvernieuwing bleken succesvol. Het was ’n trendbreuk en hier nog niet eerder vertoond.
De binnenstad was immers deels ten prooi gevallen aan megalomane visionairs. Alle ruimte aan het automobiel op Vestdijk en Keizersgracht. De ‘rest’ proppen we voorlopig(!) wel in de verbindende straatjes.

Proloog, JAC, Effenaar en Rode Jeugd: het was er allemaal, in de marge. De ’60-er jaren lieten ook hier sporen na.

PSV voetbalde in ’n stadionnetje. Er was Animali, de Krabbedans en ‘n vermolmde Genneper Watermolen. Café Wilhelmina voor de ’ jeugd uit de 50/60-er jaren’.
Cultuurtempel POC vooral saai en stil. Bedoeld voor calvinistische noorderlingen die hun carrièreheil zochten bij ‘n gloeilampengigant en Beethoven toch live wilden horen.
Jongerencentrum Dynamo was in ’n spelonkachtige omgeving verstopt.

Attracties in een introverte stad. Er werd dag in dag uit heel hard gewerkt. ’s-Avonds en in het weekend is het er stil.

Eindhoven toen: mengeling van kleinburgerlijke truttigheid met ’n snufje katholiek despotisme.
Vooral een bloeiende industriestad. Import alom: om- en andersdenkenden, overal vandaan.

De Dommel kabbelt er langzaam noordwaarts.

45 jaar later zijn de hoogstandjes uit de seventies verdwenen: geen buurtprotesten, maar ook Animali is niet meer. De Poort van Kleef is niet eens als naam behouden gebleven. De opvolger van de almachtige KVP was als oppositiepartij in de gemeenteraad geen factor van betekenis. En de kumpenie: ja, waar is die gebleven?!

Maar Eindhoven bloeit als nooit tevoren. In de binnenstad wonen meer mensen dan ooit, from all over the world. Het Muziekgebouw beschikt over de beste akoestiek. Vanaf Eindhoven Airport rechtstreekse verbindingen met meer dan 70 bestemmingen. Expat, hotspot, Brainport en startup: dé stopwoorden van nú .
De stad lijkt ontdaan van alle kleinstedelijkheid. Winkelpromenades en restaurants in overvloed. Culturele voorzieningen in soorten en maten.

Toch blijft het Eindhovuh…: qua automobiliteit in een duurzame binnenstad geen bokkensprongen. Op het Limbopad blijft ’t nog altijd verdacht druk richting station. En ’s-avonds is ’t er rustig. Misschien wel té!

Kennelijk werd ’t tijd om Winy ‘Wonderland’ Maas binnen te halen. Bekend van ‘zijn’ bijzondere Rotterdamse Markthal, eyecatcher van jewelste..
In het Eindhovens Dagblad ontrolde deze wereldarchitect zijn plannen: woningen en horeca op binnenterreinen achter de winkels op de Demer. Wintergroene bomen op de Heuvel. ’n Nieuw gebouw ónder de Cathrien.
Autoluwheid en ‘de hoogte in’ als prioriteit. Kleine Blobjes.
En zo fantaseert hij verder.

Het is waar: er is niet áltijd met veel liefde aan de binnenstad gesleuteld de laatste vijfveertig jaar. En tóch is ’t er steeds mooier en levendiger geworden.
Waarom nu plotsklaps ’n visionair het centrum verder ‘af’ mag maken is me ’n raadsel.
De stad ontwikkelt zich toch organisch en min of meer ‘als vanzelf’?
Want weet: Eindhoven is van ons, niet van ’n ingevlogen tekentafelfantast.

Lees ook: “Een bombardement van Groen