Naar aanleiding van mijn opmerking dat ze mij deed denken aan een nonnetje, rechtstreeks weggelopen uit een
rooms-katholiek klooster, wees ze mij fijntjes op mijn gebrek aan historisch besef. Immers, álle vrouwen in de late middeleeuwen droegen altijd ’n hoofddeksel. In èlk geval om puur hygiënische redenen.
’n Andere vrijwilliger bracht op verzoek tattoo’s aan uit de Bronstijd: indertijd veelal in gebruik om status mee te duiden en te vergroten. In de rij stonden nu hoofdzakelijk jonge 21e-eeuwers om toch vooral zo’n tijdelijke tattoo te bemachtigen. In de ‘tattooshop’ werd verhaald over vervlogen tijden, waarin met berenvellen de vloer werd bekleed en met hoorns van stieren drinkgelagen werden gefaciliteerd.

Het Prehistorisch Dorp in Eindhoven op ‘n warme, lome zondagmiddag.
Het tempo ligt er laag, de entourage is nagenoeg volledig ontdaan van aandachttrekkers die we vandaag de dag gewend zijn in pretpark en winkelstraat.De buitenplek is een oase van rust, midden in de stad

De buitenplek is een oase van rust, midden in de stad.

Wat ‘n geluk dat er ook altijd wijzen deel uitmaken van het gemeentebestuur. Zó vanzelfsprekend is het nou ook weer niet dat dit prachtige nabouwsel van het middeleeuwse Endehoven nog steeds bezocht kan worden.

De pottenbakker en de smid: geconcentreerd aan het werk, zonder toeristisch verantwoorde uitstalling van allerlei koopwaar.
De complexiteit van het eerste echte samen-leven in onze contreien, wordt rijkelijk geïllustreerd: met 30 man en het noodzakelijke gedierte op ‘n paar m2 met elkaar leven in uiterst primitieve omstandigheden. De gids-vrijwilliger legt het allemaal haarfijn uit. Hedendaagse vraagstukken rondom verstedelijking worden in een klap gerelativeerd.

Groei van dit pronkstuk binnen het Eindhovense cultureel erfgoed is inmiddels zo’n 40 jaar aan de gang.
Het Eindhoven Museum, waarvan het prehistorisch dorp deel uitmaakt, herbergt trouwens 2500 jaar geschiedenis van deze stad. Dus er is nog wel wat meer te tonen.

Tijdens de hernieuwde kennismaking met het Prehistorisch Dorp groeit mijn enthousiasme. Reikhalzend kijk ik uit naar andere ‘poten’ van Eindhoven Museum die hier dan ongetwijfeld ook te vinden moeten zijn. Maar niets daarvan.
De rijke cultuurhistorische collectie van het voormalige Museum Kempenland schijnt opgeslagen in een depot.
Niet in ’n fraai paviljoen tentoongesteld, idyllisch gesitueerd in de Genneper Parken? Op loopafstand van dit prehistorisch dorp?

Mijn verwarring is inmiddels compleet.
Op de Eindhovense kermis met de mooie naam Park Hilaria zag ik ’n dag eerder immers wél ’n andere loot van Eindhoven Museum, namelijk het Museum door de Stad. ‘n Kennelijk “museale” installatie genaamd Bumper Ballet, werd als kermisattractie opgevoerd. Enigszins achteraf, maar gelukkig nog nèt genoeg zichtbaar werden computergestuurde botsautootjes aan de argeloze kermisgast getoond.

De website van Eindhoven Museum toont met digitale snelheid vele initiatieven.
Van enig vanzelfsprekend verband tussen cultuurhistorie en innovatieve installaties die door de stad ‘reizen’ blijkt mij niets.

Geef mij maar het overzichtelijke landbouwstadje aan de Boutenslaan. Daar heb ik weinig tekst en uitleg bij nodig, Behalve daar, waar goed opgeleide vrijwilligers het verleden tot leven brengen.
De museale verbeelding krijgt daar vorm. Zo mogelijk ooit ook, dwars door de stad, vanuit een Kempenland’s perspectief….

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

Steun ons!

Innovation Origins is een onafhankelijk nieuwsplatform, dat een onconventioneel verdienmodel heeft. Wij worden gesponsord door bedrijven die onze missie steunen: het verhaal van innovatie verspreiden. Lees hier meer.

Op Innovation Origins kan je altijd gratis artikelen lezen. Dat willen we ook zo houden. Heb je nou zo erg genoten van dit artikel dat je onafhankelijke journalistiek wil steunen? Klik dan hier: