Reeds lang voordat de poort wordt geopend staan de vans, particuliere mobielen, auto’s met aanhangwagentjes en ook milieuvriendelijke fietsers in ’n lange aaneengesloten rij. Gereed om overtollig- en boventalligheden te dumpen op onze gecollectiveerde excuustruus voor teveel materieel leefgenot.

De milieustraat gaat zodadelijk open.
Met draaiende motoren in startpositie wordt het wachten voor lief genomen. Iedereen wil er graag vroeg bij zijn.

Onze duurzaamheidsverantwoordelijkheid reikt inmiddels ver. Alles zijn we bereid netjes aan te leveren. En in ‘t opgeruimde land waarin wij gewend zijn te leven, gaan dus ook alle overbodige spullen gecategoriseerd naar de stort. Hout, beton, metaal, ijzer, enzovoorts enzoverder.
In compartimenten netjes gescheiden en ‘aangeharkt’ door shredders, schrootscharen, pletters, perscontainers en wat dies meer zij…..
Onder leiding van geüniformeerde milieubewakers verdwijnen restanten van de welvaart in bakken, gaan door molens en rusten onder afdekzeilen.
Al mijmerend merk ik dat de file bij de milieustraat trouwens blijft groeien tot ‘n meer dan aanzienlijke lengte. Er lijkt dus ook nog wel een vraagstuk hoe de aanvoer slim in goede afvalbanen te leiden.

Sinds jaar en dag bezorg ik, bij voorkeur per fiets, de milieuvriendelijke zak met daarin alle plastic rommel netjes bijeen bij de gemeentelijke plastic afvalcontainer. Niet de enige die dat naarstig doet, zo blijkt.
Meer dan eens tref je er grote stapels zakken rond overvolle containers, gevuld met plastic afval. Logistiek is het zo te zien ook daar nog ‘n hele kunst om de capaciteit af te stemmen op het aanbod uit al die huishoudens.
De overvloed aan afvalzakken rond glas- en plastic afvalcontainers schijnt vervolgens weer ‘volk’ aan te trekken dat ook huisraad en andere restanten van het bestaan, bij dergelijke verzamelplaatsen dumpt.

Meer milieustraten en per wijk of stadsdeel tenminste één centraal bezorgpunt met toezicht? Hoe ingewikkeld kan het zijn…..

Er zijn gemeenten waar beperkingen gelden ten aanzien van het aantal kilo’s restafval dat mag worden ingeleverd. Elders worden er maxima gesteld aan het aantal bezoeken aan de milieustraat. Weg daarmee!

Het roept als vanzelf dumpers op. En dat zijn stumpers, zoals in ’n Zeeuws-Friese milieucampagne terecht wordt gesuggereerd.
Dumpers trekken zich niks aan van milieustraten en al dan niet gescheiden afvalverwerking.
In het Brabantse buitengebied werden er in 2018 ongeveer 5000 dumpingen gepleegd.
Uit een steekproef van de Brabantse Milieufederatie bleek dit alarmerende aantal.

Met ’n zekere regelmaat wordt publiekelijk geopperd dat het misschien de voorkeur verdient om afval helemaal aan het eind van de keten pas te scheiden: plastics pas apart bij de voordeur van de afvalverwerkingsfabriek. Ontluisterende aanbeveling. Staan we voor nop in de file?
Niks te vriendelijk en netjes “…huisje, boompje, beestjegedrag…” bij de scheiding van afval.
Alles bij elkaar in de kliko kieperen kan toch niet ’n nieuw devies zijn? Want achteraan in de keten lossen ‘ze’ ’t wel op, ver uit mijn zicht!

Geen sprake zijn: het lijkt verdacht té veel op de benadering die onverlaten kiezen. Minder verantwoordelijkheid áchter de voordeur leidt onvermijdelijk tot meer dumpgedrag voorbij de voordeur, om te beginnen bij de kliko.

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.