Adembenemende uitzichten, schitterende terrassen, zowel binnen als buiten. ’n Oogverblindende ruimtelijke indeling. Fraaie verbindingen met de ‘locomotieftraditie’ van dit gebouw. Overal waar je kijkt spat de verbeelding er vanaf.
Het Centre Pompidou in Parijs, de van Nellefbriek in Rotterdam en de Krook in Gent. Zomaar drie voorbeelden van gebouwen die je nooit meer vergeet zodra ze eenmaal goed op je netvlies hebben gestaan.
Voordat je er erg in hebt staat de LocHal in dat rijtje.

11.200m2 vloeroppervlak ten dienste van publieke functies midden in de stad. Opnieuw ingericht in het Spoordistrict van booming Tilburg. De bieb staat centraal, ligt midden in het gebouw en oogt als een vat vol dynamiek.
Met ‘n Woordlab en ‘n Digilab, maar ook ‘n Foodlab en ‘n Gamelab.
Multifunctionaliteit en medegebruiksmogelijkheden zie je in álle hoeken en gaten van dit prachtige gebouw terug.
Zelden zo overtuigend zichtbaar zien worden dat industrieel erfgoed op een fantastische wijze omgetoverd kan worden tot een functioneel én trots makende gebruiksvriendelijke omgeving.

Chapeau kruikezeikers: de dorre enigszins desolate en deprimerende noordelijke verlatenheid bij het Tilburgse NS-station van destijds, wordt door jullie nú in hoog tempo omgevormd. Tot misschien wel één van de meest prestigieuze stationskwartieren van dit moment.
De vergelijkingen met de spoorzones van Breda en den Bosch, toch ook stevig aangepakt, kan inmiddels met glans worden doorstaan.

Geen ontkomen aan om even fijntjes de vergelijking met buur Eindhoven te maken.

De stadsbieb aldaar beschikt over nog geen 4000 m2 op de 3e verdieping in de overigens monumentale Witte Dame. Aan de rand van de échte binnenstad wordt het gebouw gedeeld met allerhande huurders. Maar niet vanuit een gemeenschappelijk beleden publiek belang. Design Academy Eindhoven oogt als een gesloten ivoren kunstzinnige toren. De vloeren die door Fontys worden gebruikt zijn, voorzover zichtbaar, zielloze maar ongetwijfeld functionele lesruimtes.
De Witte Dame kent vele huurders, keurig gesegmenteerd verspreid door het hele gebouw. Alsof er nooit iets écht veranderd is.

Wat ooit startte met de ambitie een belangrijk integraal cluster van kunst, cultuur en onderwijs te worden in het centrum van de stad is vanuit ontbrekend gemeentelijk beleid vakkundig verworden tot een bedrijfsverzamelgebouw. In handen van een belegger die het als een fabriek met verschillende gebruikers, en dus met de financiële risico’s netjes gespreid, hopelijk tot een rendabel object weet te maken.

Het bruist niet in de Witte Dame: je gaat er naar de hairstylist of om ’n probleem met je stufi op te lossen. De GGD zetelt er met véle m2 en de ANWB verkoopt er reisgidsen. Van alle markten thuis, maar samenhang ontbreekt.
De bieb moet óók in #040 weer ’t kloppend hart van een publieke stadskamer worden. Bijvoorbeeld aan de Vestdijk bij VDMA of op de hoek van de Rechtestraat, waar ooit V&D resideerde.

Plek genoeg.
En vooraf even goed in #013 gaan kijken: daar hebben ze ’t gesnapt.

’n Cultuurhuis als trekker van ’n gans gebied, dát is pas investeren in stedelijke ontwikkeling.

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

Steun ons!

Innovation Origins is een onafhankelijk nieuwsplatform, dat een onconventioneel verdienmodel heeft. Wij worden gesponsord door bedrijven die onze missie steunen: het verhaal van innovatie verspreiden. Lees hier meer.

Op Innovation Origins kan je altijd gratis artikelen lezen. Dat willen we ook zo houden. Heb je nou zo erg genoten van dit artikel dat je onafhankelijke journalistiek wil steunen? Klik dan hier: