Politici die aan de haal gaan met waarden uit het christendom zonder zichzelf tot belijdend lid van een kerkgenootschap te bekennen.
Meedeinen op de positieve en historisch verrijkende verbeelding die aan de christelijke traditie vaak wordt toegerekend. Koketteren met inspirerende rituelen en mooie verhalen.
De Sacré Coeur in Parijs en St.Paul’s Cathedral in Londen tot het ‘jouwe’ rekenen.
En dat allemaal zonder ook maar iets van geloof of geloofsbeleving daar tegenover te stellen. Want in ‘n God geloven, dat is natuurlijk voor de ánder, de onnozelaar.

Elitarisme

Zelf niet geloven in een opperwezen dat waakt over goed en kwaad, maar godsdienst wel handig gebruiken als ‘n remedie die simpelen van geest kunnen gebruiken in hun strijd tegen alle ellende op de aardkloot.
Elitarisme zonder weerga.

Luister nu naar De IO Show!

Elke week het nieuws van Innovation Origins in je oren!

Geen lid van een geloofsgemeenschap willen zijn met alle mooie, maar ook verplichtende kanten. Caritas, solidariteit. Om nog maar te zwijgen over leefregels rondom rentmeesterschap en barmhartigheid.
Zou de katholieke sociale leer door deze ‘culturelen’ als belangwekkende bron voor politiek handelen worden gebruikt? Zou de diaconie zoals die binnen de protestantse kerken bestaat, ook in goede handen zijn bij de ‘culturelen’?

Cultuurchristenen: wie had er tot voor ‘n paar jaar over gehoord?
‘n Randverschijnsel, dat was het. Niet eens de moeite van veel aandacht waard. Dat is inmiddels wel veranderd.
In de Volkskrant werd onlangs opnieuw het verbond tussen cultuurchristenen en populisten gemeld.
En in de NRC typeerde SGP-voorman van der Staay het cultuurchristendom zelfs als ‘ …een mooie bos bloemen…’.

Opportunisten pur sang, dat zijn het, die politiek gedreven cultuurchristenen

Opportunisten pur sang, dat zijn het, die politiek gedreven cultuurchristenen. Geen godsgeloof of zoektocht daarnaar, maar gebruik van ‘Christus’ ten eigen faveure. Omdat het je zo uitkomt in het politieke debat ten behoeve van eigen maatschappelijk gewin.
En vanzelfsprekend kijken of geloof positieve effecten kan hebben op je eigen leven. Mooi meegenomen.

In het slechtste geval kun je cultuurchristenen aanrekenen dat zij cynisch in het leven staan: pleiten voor geloof zonder zelf te geloven.
Pragmatici zijn het: politiek komt het hen kennelijk prima van pas om geloof niet écht af te schrijven.

Plato en Voltaire

Het cultuurchristendom wortelt tot ver in onze geschiedenis.
Plato nam er al een voorschot op in zijn boek Politeia: de best denkbare staatsinrichting is mede afhankelijk van pseudo-religieuze mythes. Mythes om gewone burgers in het gareel te krijgen.
Het kwam ‘onlangs’ nog weer tot wasdom, tijdens de 18e-eeuwse Verlichting. Voltaire schreef over het maatschappelijke(!) nut van godsdiensten.

Hedendaagse cultuurchristenen die hun opvattingen mede ontlenen aan denkers als Voltaire en Plato kun je moeilijk voor onnozelaars houden. Tenzij ze denken in de voetsporen van deze groten te kunnen treden.
Dat maakt de gedachte aan mogelijke politieke macht bij deze agnostische atheïsten nog minder aantrekkelijk.

Politici dienen met hun handen én hun retoriek af te blijven van kerk en godsdienst.
‘..Christendom is wereldwijd open en grenzeloos barmhartig. Vergeving moet tot in het oneindige worden herhaald…’ schreven prominente christenen enkele jaren geleden in een petitie. Dat is wel even wat anders dan wat menig zogenaamd cultuur-christelijk gedreven politicus laat zien en horen.

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.