Onlangs was hij te gast bij #Pauw .
En afgelopen weekend werden in Zuid-Limburg door hem de sterren van de hemel gezongen en gespeeld. Tijdens het Gouden Pinkpop.
Terecht dat z’n Haagse bandje er inmiddels voor de vierde keer het podium beklom.
‘n Halve eeuw ben ik inmiddels ‘fan’ van die rockers.
Nog steeds zit Hay, ook daar aan tafel bij Pauw, op dezelfde brutale, nonchalante en toch innemende wijze zijn veelal afwijkend-artistiek gedrag als selfmade rockartiest uit te dragen en toe te lichten.
Nonconformistisch en eigengereid. En dat al meer dan 50 jaar.

In 1967 ontmoette ik hem tijdens een optreden van, toen nog, The Golden Earrings. In de aanloop naar een optreden in het parochiële patronaatsgebouw. Bij een friteskot werden er door de Haagse blufmuzikanten potjes tafelvoetbal gespeeld.
Als één van de minderjarige uitbaters van een heus mini-festival hield ik die Hollandse Hagenaars nauwlettend in de gaten.
Stel dat ze er alsnog tussenuit zouden piepen. Dan bleven we met minstens 1000 enthousiaste beatfans zitten.

Terwijl de artiesten genoten van friet met mayo bouwde de crew van de band intussen met behulp van plaatselijke roadies het ‘toneel’ vol.
Zes schijnwerpers en ‘n snoer vol gekleurde feestverlichting. Op ’n brandgevaarlijk laaghangend visnet na, beschikten we destijds verder niet over veel meer sfeervolle attributen. En de Hagenezen trouwens ook niet. Maar het was meer dan genoeg om de hele meute uit het dak te laten gaan.
We waren niet te beroerd om het groots aan te pakken in die dagen: in het voorprogramma The Shoes, ook nog zo’n product van onvervalste Haagse beatdreunen.
Wat ‘n tijd.
De Goldies kostten welgeteld 1200 gulden voor ’n optreden van bijna twee uur. Toegiften waren gratis.

Gepassioneerd stonden Hay en z’n maten te spelen alsof hun leven er van afhing. En die passie voel je nog steeds zodra het podium door hen betreden wordt.
In de ’90-er jaren speelden ze de stoelen bijna stuk in de Eindhovense stadsschouwburg. De hele zaal ging op stelten. Wat ’n ervaring.
Later beluisterde ik de mannen in den Haag. Temidden van hun eigen ‘buurtgenoten’ werd het optreden een waar feestconcert. Met Barry Hay als onbetwiste frontman.

’n Jaar of vijf geleden woonde ik hier ter stede wederom ’n concert bij in de, inmiddels tot Parktheater omgedoopte toneelzaal. Op hun enthousiasme en kwaliteit viel nog steeds niets af te dingen.
Wel op die van de zaalvulling: het gros van de vijftigers zat lauw, onderuitgezakt en met een vermoeide glimlach te luisteren. Het was op ’n doordeweekse avond.

Bewonderenswaardig en ’t goede voorbeeld. Dat zijn de Earring voor mij gebleven.

Bewonderenswaardig en ’t goede voorbeeld. Dat zijn de Earring voor mij gebleven. De ‘oorringen’ ontdeden zich aan de voorkant van de ‘the’ en aan de achterkant van de ‘s’. Hun welluidende klanken werden er niet minder om.

Hay: constante factor in de Nederbeatse rocktraditie. Zanger en muzikant van formaat, die al generaties lang de harten steelt van liefhebbers van de Haagse sound.
Daar waar vele van zijn vakgenoten de eindstreep zelfs niet haalden ‘in ’t harnas’, speelt hij onverdroten voort.
Met passie: mooi hoor!

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

Steun ons!

Innovation Origins is een onafhankelijk nieuwsplatform, dat een onconventioneel verdienmodel heeft. Wij worden gesponsord door bedrijven die onze missie steunen: het verhaal van innovatie verspreiden. Lees hier meer.

Op Innovation Origins kan je altijd gratis artikelen lezen. Dat willen we ook zo houden. Heb je nou zo erg genoten van dit artikel dat je onafhankelijke journalistiek wil steunen? Klik dan hier: